دوستانه من!!آخره شعر رو من یادم نیست

هرکی میدونه تو قسمت نظرات کاملش کنه

مرسی

خوبیددددددددددد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
بالاخره من بعد از مدت ها اومدم با دست پرررر فقط کمکم کنید تا وبم بهتر از پیش باشه

ممنون

وقتي كه خاكم مي كنن بهش بگين پيشم نياد بگيـد كه رفت مسافـــرت بگيــد شمـاره اي نداديه جــور بگيـن كه آخــرش از حرفاتون هول نكنه طاقت نــدارم ببينــم به قبـــر مــــن نگـــاه كـنــه دونـه بـه دونـه عكســام و برداريــد آتيـــش بزنيد هــر چـــي كه خاطـــره دارم بريــد و از بيخ بكنيد نذاريـــد از اســم منــم يه كلمـــه اي جا بمـــونه نمي خـــوام هيــچ وقت تنم و توي گورم بلرزونه بــرو آتيـــش به قلــب مــن نــزن بـــذار نگـــاهت از يادم بره بذار واسه هميشه قلب من چال بشه و من و كلي خاطره بـــرو نمــي خــــوام ببيني خونه ي من خـالي شده همـــدم مــن به جـــاي تو ريگـــاي پـوشـالـــي شده اونكه مي گفت ميمرد برات ديدي راست راسي مرد رفـت و همـــه خاطــره شم به خاطرت برداشت و برد بهش بگيــن نشـســت به پــات بهـش بگين نيومدي بـگيـن هنـــوز دوستــت داره با ايـنــكه قيــدش و زدي نشــونيه قبـــر مــن و بهــش نــدين خـــوب مي دونم ميـــاد جـــاي هميشــگي ســر قـــرار تــو رودخــــونــه بــــرو آتيـــش به قــلب مـن نــزن بــذار نگــاهــت از يـادم بـــره آخ بذار واسه هميشه قلب من چال بشه و من و كلي خاطره مـــــي خـــــوام رو ســنــــگ قـــبــــــرم ايــــــن بـــــاشـــــه : طــــلـــــــــــوعــــي كـــه خيــــــلــــي غـــــم انــگيـــــز بــــود قشنگ ترين خاطره ي عمرم غروبي كه خيلي دل انگيز شد رو ســـــنـــــــگ قـــــــــــــــبــرم بـــنـــــويــــــس : روزي اومد به اميد آخر ولي حالا بدرقه ي راهش داغــــــــي كــــه مـــــــونــــــدش رو دل مــــــــادر

                                          اي راه حل ساده ي جبران تشنگي فواره ي نگاه قشنگ تو آب من

                                          رفتي چقدر ساده دل آسمان شكست در عكس مهربان تو در كنج قاب من

                                   باران چقدر حرف تو را گوش مي كندمي بارد آنقدر كه نياي به خواب من

                                          گر چه نگاه عاشق تو هيچ كم نكرد از اوج دل ندادن تو يا عذاب من

                                          اما دل شكسته ي من باز هم نوشت صد آفرین به چشم تو و انتخاب من

شنیده ام که تو عکس شکسته می کشی با رنگ
اگر حقیقت است بیا من شکسته ام بی سنگ
مرا تو ساده بکش با تمام سادگی ام
و تلخ و تلخ و تکیده ولی کمی پر رنگ
مرا به رنگ روشن صد التماس تیره بکش
کنار کوچه بن بست و خالی از آهنگ
اگر تو معنی پرپر زدن ندانستی
پرنده ای بکش و یک قفس ولی دل تنگ
قرار هر دوی ما بر مدار ماندن بود
ببین که بی قرار توام هنوز بی نیرنگ
مرا تو خسته بکش، پاره کن شکسته بکش
شکسته از دل سنگی و خسته از دل تنگ

 چقدر لاغر شدم...

همه میگن اینو ولی من هنوزم میگم که هیچی نشده....

 هنوزم دارم به دروغ خودمو قانع میکنم که هیچ اتفاقی تو زندگیم نیفتاده...

همه چی سر جاشه... نه ... نه....

 هیچی سر جاش نیس شایدم همه چی واسه همه خوبه و واسه من نیس...

 همه میگن ما هم مشکل داریم....

 ما هم تو زندگی سختی دیدیم ولی چرا نمیخوان یه بار به خودشون بگن که زندگیه هر فرد به اندازه ی خودش برا خود اون فرد سخته و مشکل تو یا یه نفر دیگه اصلا دردی از درداش دوا نمیکنه ....

دلم میخواد واسه یه بارم که شده با صدای بلند بهشون بگم که " من دلسوزی نمیخوام" ولی انگار بی فایده اس ...

شاید یه نفر با خودش بگه پس چرا این چیزا رو مینویسی ....

خب با این کارت همه برات دلسوزی میکنن....

 اما به اونا هم میگم که همه ی این حرفا واسه دل خودمه... واسه خودم....

تنها داراییه زندگیم همین نوشته هام ان....

اگه اونا رو هم نداشته باشم دق میکنم...

میشکنم تو خودم....

 وقتی مینویسم اما آروم میشم....

دلم سبک میشه....

 آه زندگی تا کی انتظار روزای قشنگتو بکشم؟

سرنوشت من اینه یعنی؟

 یعنی من باید تا آخر عمرم درد بکشم و دم نزنم؟

 باشه قبول...

گفتم که من هیچی از خودم ندارم ....

 ولی نمیگم که تسلیمم چون  یه دروغ محضه

بازم احساس تنهایی میکنم.تنهای تنها در سرزمینی نا اشنا میان حقایقی که از

ان گریزانم در این هنگام دنبال کسی میگردم تا حرف دلم رو برایش باز گو

کنم اما وقتی از همه کس وهمه چیز ناامید می شوم به خلوت ترین مکان پناه

می برم وبه دور از چشم دیگران اشک می ریزم اشک هایی که بیان کننده

درد های درونی ام هستند ودر میان اشک هایم تو را صدا می زنم ومیخاهم

که کنارم باشی ولی تو نیستی عزیزم وفقط یاد توست که به من ارامش میده

بیا پیشم امروز بیش از اندازه به تو محتاجم ....باورم کن...

راحیل جان تولدت مبارک ........

از طرف داداشی ح۳ین و آبجی ۲نیا

تولدت مبارک

تولدت مبارک

تولدت مبارک

باورم نميشه دستات
توی دست من نباشن
رو در و ديوار خونه
گرد تنهايی بپاشه

تو همونی كه می گفتی تو دنيا
هيچ كی مثل من پيدا نميشه
تو همونی كه می گفتی قلبم
مال تو باشه واسه هميشه

باورم نميشه چشمات
بره مال ديگرون شه
با غريبه آشناشه
با غريبه مهربون شه
                                               

تو همونی كه می گفتی تو دنيا
هيچ كی مثل من پيدا نمی شه

تو همونی كه می گفتی قلبم
مال تو باشه واسه هميشه   

هنوزم داشت بارون می اومد ! صدای ترق و تروقی که به شيشه پنجره می خورد و صدای پای مردمی که تو خيابون از توی آبهای جمع شده رد می شدند گواه اين حرف بود !! خيلی وقت بود که ديگه حسرت راه رفتن زير بارون و گلی شدن رو در سينه داشتم !

خودم رو به دم پنجره رسوندم چقدر قشنگ بود !! مردمی که با عجله حرکت می کردند و بهم برخورد می کردند ! يکی معذرت خواهی می کرد و رد می شد!! يکی هم سرش و پايين می انداخت و به روی خودش نمی آورد و رد می شد ! چه فنی توی زيگزاگی راه رفتن پيدا کرده بودند!

دلم گرفت !!! به ياد قديما افتادم ! قديمايی که باهاش راه می رفتم !! گامهامون رو هماهنگ می کرديم !! اما اون قدمهاش بلندتر بود و از من جلو می زد اونوقت مجبور بودم دنبالش بدوم ! اخ خ خ خ خ که چقدر دلم گرفته!!! زير بارون می دويديم !! تا يک سايه بون پيدا می کرد منو می فرستاد اون زير تا خيس نشم خودشم جلوم می ايستاد تا بارون اذيتم نکنه ! دلم به حالش می سوخت و می کشيدمش جلو !! اون موقع بود که صدای نفس های همديگر رو واضح تر از صدای قلبهامون می شنيديم !!

اون موقع بود که زول می زد تو چشام و می خنديد ، منظورش رو می فهميدم و می انداختمش زير بارون ، خنده ای بلندی می کرد و به طرفم می اومد و محکم بغلم می کرد بهم نگاه می کرد و می­گفت که چقدر دوستم داره !! می گفت که زندگيش بدون من چقدر تلخه !! صداقتش از تو چشاش معلوم بود !! من که محو چشاش بودم گرمای لبش رو روی لبم حس می کردم و اون موقع بود که احساس می کردم در برابرش توان مقاومت ندارم !!!

از روزای آفتابی بدم می آد متنفرم !!! اون روزی که روش رو ازم برگردوند و رفت !! اون روزی که چشاش صداقت حرفش رو تاييد نکرد ! يه روز آفتابی بود!! کنارم ايستاده بود و به حرفام گوش

 می کرد !!! دستش رو آروم گذاشت رو دستم ، حواسش به حرفام نبود !! ذهنش مشغول تر از اين حرفا بود !!! دستم رو برد بالا گرمای صورتش دستم رو داغ داغ کرده بود !! بوسه ای روی دستم زد و دستم رو رها کرد !! من ساکت شده بودم !!! و اون آروم تو چشام نگاه کرد و گفت ديگه دوست ندارم ! گفت ديگه من بايد آينده ام رو بسازم و تو سد بزرگی بر سر راهم هستی !!! تمام بدنم سرد سرد شده بود ! دستم رو رها کرد و رفت !!

بعداز ظهر که بر می­گشتم سر کوچه ديدمش ،ايستاده بود وآروم نگاهم می کرد ! بعد نگاهش رو برگردوند و رفت ! دنبالش رفتم اما .....

صدای جشن و شادی تو کوچه رو پر کرده بود !! يک ماشين دم در خونشون ايستاد و اون دست يکی ديگر رو گرفته بود و از ماشين پياده اش می کرد ، رفتم پايين !!! نگاهش به من بود و دستش تو دست اون !! تا آخر جشن اونجا ايستادم و بعد هم دنبالشون رفتم !!! اما نمی دونم چی شد که .....

حالا من موندم و اين يار تنهاييم که کمکم می کنه تا دم پنجره بيام و به کوچه ای که زمانی برام سرشار ازخاطره بود نگاه کنم !!! بازم اون قدمهاش رو بلندتر از من برداشت اما ايندفعه حتی نمی تونم دنبالش بدوم ! می نشينم و گامهای بلندش رو نگاه می کنم که چطور از من دورش می کنه .....!!!!

 با اين دستاني که بر گلوي من دست گذاشته اند و

            هر ثانيه بيشتر بر آن فشار مي آورند؟!

            چه بايد بکنم...

            با اين دلي که سر تا به پا هواي گريه دارد!

             چه بايد بکنم...

         چگونه بايد بگويم اکسيژن براي تنفس کم دارم؟!

           چه بايد بکنم...

          جاي خالي تورا؟!!

          که هيچ آشنايي نميتواند سرديش را گرم کند!

          چه بايد بکنم...

         آب هاي چشمانم را که مدت هاست بي شانه...مي گريند؟!

        چه بايد بکنم...

        اين خنده هاي بي روحم را؟!

        که تنها نقابي است که نبينند که چقدر تنها و غمگينم؟!

        چه بايد بکنم...

        تا به کي ميتوانم اين خاطراتت را بر روي شانه هايم

       در ميان ديوار هاي سرد تنهايي حمل کنم؟!

       چه بايد بکنم...

       اين همه فرياد را ...........که زير پاي سکوت له ميشود؟!

      و حتي تو نيم نگاهي نميکني!

       چه بايد بکنم...؟؟؟!!

    هر چی که خاطره داری مال من

               اون روزای عاشقونه مال تو

                     این شبهای بی قراری مال من

              منم و حسرت با تو ما شدن

         تویی و بدون من رها شدن

    آخر غربت دنیاست مگه نه

اول دوراهی آشنا شدن

و بعد از رفتن تو آسمان چشمهایم خیس باران بود

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد

من بی تو تمام هستیم از دست خواهد رفت

کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد

کسی فهمید تونام مرا از یاد خواهی برد

و من با آنکه میدانم توهرگز یاد من را با عمر خود از نخواهی برد

هنوز آشفته ی چشمان زیبای توام

برگرد

ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد

و بعد از اینهمه توفان و وهم وپرسش وتردید

کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت

توهم در پاسخ اون بی وفایی ها بگو

بگو در راه عشق و انتخاب اون خطا کردم

و من در حالتی ما بین اشک وحسرت و تردید

کنارانتظاری که بدون پاسخ و سرد است

و من در اوج پاییزی ترین ویرانه ی یک دل

میان غصه یی از جنس بغض کوچک یک ابر

نمیدانم چرا

شاید به رسم و عادت و پروانگی

برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم...

زیرا من شبیه تو نیستم

تو هم خوشحال باش که خودت هستی

چون اصلاً شبیه من نیستی

برای همین است که می توانیم با هم دوست باشیم

و چه خوب است دوستی دو تا آدم مثل ما

که اصلاً شبیه هم نیستند

اما همدیگر را دوست دارند ...

              با چشمان تو دیده ام

             مرا از تو گریزی نیست

  چنانکه جسم را از روح و زمین را از آسمان

         تو دلیل حیات من بوده و هستی

   وچنان با این دلیل زیسته ام که باور کرده ام

        علت بودن   من    تو   هستی

   پاسخ من به آغاز و پایان زندگی این است

            ( همیشه با تو )

            ( همیشه با تو )

            ( همیشه با تو )

استاد گفت:عشق يعني همين.

 
شاگرد پرسيد:پس ازدواج چيست؟

 
استاد به سخن آمد كه:به جنگل برو و بلندترين درخت را
 
بياور اما به ياد داشته باش كه باز هم نمي تواني به عقب برگردي.

 
شاگرد رفت و پس از مدت كوتاهي با درختي
 
برگشت.استاد پرسيد كه شاگرد را چه شد و او در جواب
 
گفت:به جنگل رفتم و اولين درخت بلندي را كه
 
ديدم،انتخاب كردم.ترسيدم كه اگر جلو بروم، باز هم دست خالي برگردم.

 
استاد باز گفت:ازدواج هم يعني همين

با  سار  ِ پشت پنجره  جایم عوض شود

هی کار دست من بدهد   چشم های تو

هی  توبه بشکنم  و  خدایم  عوض شود

با بیت های  سر زده  از سمت ِ ناگهان

حس  می کنم  که قافیه هایم عوض شود

جای تمام  گریه ،  غزل های ناگــــــزیر

با قاه قاه ِ خنده ی بی غم    عوض شود

سهراب ِ شعرهای من   از دست می رود

حتی اگر عقیده ی  رستم عوض شود

قدری کلافه ام    و هوس کرده ام  که باز

در بیت های بعد ،  ردیفم عوض شود

حـوّای جا گرفته  در این  فکر رنج ِ تلخ

انگــار  هیچ وقـت  به آدم  نـمی رسد

تن  داده ام  به این که بسوزم در آتشت

حالا  بهشت هم  به  جهنم  نمی رسد

با این ردیف و قافیه  بهتر  نمی شوم !

وقتش رسیده  حال و هوایم  عوض شود